Home / PMT / Psychomotorische therapie & het jonge kind (1)

Psychomotorische therapie & het jonge kind (1)

Ooit, had ik het idee om aan dit onderwerp een artikel te wijden (wat er dus nooit van is gekomen), toen ik nog werkte binnen de gespecialiseerde GGZ als psychomotorisch therapeut op de poli ‘het Jonge Kind’.

Nu, iets meer dan een jaar later, leeft het weer meer dan ooit. En ik vind het tijd en nodig om deze doelgroep toch meer onder de aandacht te brengen.

De reden? 

Nou er vind een verschuiving plaats.. merk ik…
Steeds vaker komen er ouders met jonge kinderen met vragen naar mijn praktijk. En met jonge kinderen bedoel ik kinderen in de leeftijd vanaf 1 tot en met 6 jaar.
Ouders die al vroeg bij hun kinderen merken dat er iets meer nodig is, ouders die al vroeg in de ontwikkeling van hun kind met vragen komen te zitten.

En dat terwijl heel veel zorg veelal pas voor handen is wanneer kinderen 4 tot 6 jaar zijn. Hierbij moet ik zeggen dat écht niet alle praktijken, instellingen en overige instanties binnen de hulpverlening pas dan zorg bieden, want gelukkig gaat de focus steeds vaker al uit naar de allerkleinsten in onze samenleving.

Psychomotorische therapie en het jonge kind.

PMT (wat door mij vaak wordt gecombineerd en aangevuld met de methode Floorplay) kan een ontzettend belangrijke bijdrage leveren in het stimuleren en positief bevorderen van de ontwikkeling van een jong kind. Bewegen en spelen ligt dichtbij de belevingswereld van het jonge kind. Door middel van spel of bewegingssituaties kan het kind laten zien hoe hij de wereld om hem/haar heen ervaart, zich uiten en komen tot leren. Contact maken, vasthouden en uitbreiden verloopt het snelst en het meest effectief binnen speelse situaties. 

Alleen, ben ik van mening, dat je te alle tijden, de ouder(s) of belangrijkste hechtingsfiguren bij deze behandeling moet betrekken. Ik zie een jong kind nooit, echt nooit individueel in mijn zaal. Een belangrijke reden hiervoor is dat, in de meeste gevallen, de ouder direct al voor veel veiligheid zorgt in de ruimte. Dit is pure winst voor het kind, maar ook voor jou als therapeut! Een andere belangrijke reden is dat het jonge kind de rest van de week (in veel gevallen) bijna alle tijd thuis, met zijn/haar ouder(s) is en het dus niet bij dat ene pmt-uurtje in de week blijft. 
En dan nog één, de allerbelangrijkste wat mij betreft; ouder(s) zijn de expert van hun kind. 
Ik als therapeut kijk mee, faciliteer, ondertitel en werk samen met de ouder. 

En dan? 

Nou. Dat vertel ik in een volgend artikel (mag ik dit een artikel noemen? Geen idee wat de regels zijn en wanneer je het een artikel en wanneer je het gewoon een boodschap/bericht/typsel/verhaal noemt) over psychomotorische therapie en het jonge kind (2e deel). Hou het in de gaten!